Klapperende eierstokken

Hi allemaal,

Hoe gaat het met jullie? Wat leuk dat jullie onze verhalen keer op keer weer lezen, erg leuk om terug te horen en zien! Er zijn weer 2 weken verstreken hier in Afrika, de tijd vliegt. Hoog tijd voor een nieuwe update.

Twee weken terug zijn we begonnen op de labour ward, ofwel de verloskunde afdeling. Zodra vrouwen weeën voelen komen ze naar het ziekenhuis gelopen (soms van enorme afstanden) om te bevallen. En dat bevallen is toch net even iets anders dan in Nederland. Daar waar zwangere vrouwen in Nederland vertroeteld worden, een kamer krijgen en gerustgesteld worden moeten vrouwen hier eerst wachten tot ze minstens op springen staan en het kind er bijna vanzalf uitvalt, zelf op een tafel of hard matras klimmen en hun eigen kitenges (doeken) meenemen om op te liggen. Vaak weten ze niet precies hoe lang ze al zwanger zijn, zijn er geen echo’s gemaakt, en dus is het ook voor ons een verrassing of er een volgroeid en gezond kind uit komt. Dagelijks komen er veel vrouwen om te bevallen en krijgen er nogal wat vrouwen een keizersnede omdat ze hier bang zijn dat het kind tijdens de bevalling zal sterven. Ze hebben hier namelijk niet de geavanceerde apparatuur die we in Nederland wel hebben om de hartslag van het kind te monitoren, dat gebeurt hier met een ouderwetse hoorn die je op de bolle buik van de moeder zet.
Hoe dan ook, de kindjes die geboren worden zijn allemaal even schattig. De een nog kleiner of mooier dan de ander. Je snapt natuurlijk wel dat onze eierstokken daar van gaan klapperen en we het liefst al die dropjes mee naar huis willen nemen. Des te vreemder vinden de verloskundigen en verpleegkundigen het hier dat wij op onze leeftijd nog geen kinderen hebben. Het is hier namelijk normaal om vanaf je 18e al kinderen te krijgen. En familyplanning, of anticonceptie wordt hier ook niet gebruikt. Dus je komt nog al eens een multipara tegen die al 11 kinderen heeft en pas 30 is.

Wat ons ook verbaasde, naast de gang van zaken tijdens de bevalling waarbij de vrouw soms geslagen wordt als ze naar het idee van de verloskundige teveel geluid maakt, is de blijdschap waarmee vrouwen hun pasgeborene ontvangen. Wij zijn namelijk razend enthousiast als we een kindje hebben aangepakt en op de buik van de vrouw leggen, feliciteren haar en beginnen meteen te koe-jie-koe’en, terwijl de moeder geen spiertje verrekt. Ze lijken helemaal niet blij met de geboorte van een kind. Volgens de mensen hier komt dat omdat kinderen krijgen heel gewoon is, ze hebben er al zoveel, en het is niet heel gebruikelijk om je emoties te tonen. Vijf minuten na de bevalling staat de moeder al weer op, kleedt zich aan en vertrekt met haar pasgeborene.
Ik hoor jullie denken, waar zijn de vaders in dit verhaal? Goed opgemerkt, die zijn er namelijk niet. De vrouwen doen het allemaal zelf, geen vader die zich op de labour ward waagt. Grote kans dat die op dat moment andere eitjes aan het bevruchten zijn…

Wat natuurlijk ook bij de labour ward hoort zijn de keizersnedes die er gedaan worden. Na 3 weken een soort van interne dokter te zijn geweest begonnen onze chirurgische handen al te jeuken. Als er dus een keizersnede is zijn wij er als de kippen bij. De OK opgaan op zich is al geinig. We hebben namelijk onze scrubs aan, daar overheen gaat een witte slagersshort, rubberen laarzen tot de knieën en een stoffen ‘steriele’ jas met een dubbel paar handschoenen. Oftewel, ze proberen op alle mogelijke manieren elke vorm van luchting te voorkomen. Tijdens de OK’s drupt het zweet van boven naar beneden en vormt er zich zowaar een plasje in onze regenlaarzen. Vooral wanneer wij het mes in handen hebben of aan het hechten zijn. Hechten gaat hier trouwens wel bizar, ik denk dat zelfs de dieren in Nederland nog niet zo dichtgeknoopt worden.. Soms snijdt de chirurg ook ongevraagd de eileiders door om een vrouw te steriliseren als hij vindt dat de vrouw genoeg kinderen heeft gehad. Hoezo shared decision making en informed consent? We hebben elkaar gezworen koste wat kost te voorkomen hier op de snijtafel te eindigen, zo wild hakken de artsen hier op de patienten los.

Op vrijdag en zaterdag worden er hier in het ziekenhuis gratis besnijdenissen uitgevoerd bij jongetjes vanaf een jaar of 4. Dit wordt gedaan om de besmetting van HIV te voorkomen (wat overigens echt bewezen effectief is). Op zo’n dag zitten er dus ontelbaar veel zenuwachtige jongetjes voor de deur van de ‘theatre’ te wachten tot ze aan de beurt zijn. Super schattig, totdat je ziet hoe het er binnen aan toe gaat. Ze liggen er met 4 tegelijk in een klein kamertje waar een nurse de procedure uitvoert en begint met het geven van lokale anesthesie. Nou, geloof me, dat wil je van ze lang zal ze leven niet. Een dikke naald recht erin. Vervolgens wordt op grove wijze de hele voorhuid eraf gesneden (en soms per ongeluk een stukje meer…) Maar zodra de jongetjes een kik geven worden ze geslagen en gesommeerd stil te liggen. Wat een andere wereld..

Vorig weekend zijn we trouwens naar Mwanza geweest. Ja je leest het goed, die ene stad waar we in het begin vandaan kwamen met die verschrikkelijke busreis. Toch hebben we ons laten verleiden door het idee van een zwembad, indische curry’s, koffie en de mogelijkheid om kaas te kopen. Eenmaal aangekomen in de stad, wat later dan gepland maar gelukkig met een chauffeur die wat rustiger reed, zijn we meteen naar de supermarkt gegaan waar we ons hebben vergrepen aan al het lekkers dat we konden vinden. Bonen, mais, hotdogs, kaas en vooral chocola!! Zo hop, uit het vuistje. Hemels. Daarna meteen richting het zwembad, en ’s avonds zijn we samen met wat andere mzungu’s naar een feest gegaan aan het victoriameer met lekkere drankjes en goede muziek. Het was een memorabele avond en onze levers hebben weer goed hun best gedaan. Zondag hebben we onze kater heerlijk uitgeslapen aan de rand van een infinity pool die uitzicht bood over het victoriameer met als klap op de vuurpijl een onbeperkt lopend buffet tussen 12 en 4. Zoals het een echte uitgehongerde student beaamt zijn wij natuurlijk een keer of 4 geweest en hebben we meerdere malen onze borden rijkelijk gevuld. Heerlijk! Een beter weekend om bij te komen konden we ons niet voorstellen.

Dit weekend zijn we lekker in Biharamulo gebleven. Een beetje rommelen in het huis, wat opruimen, schoonmaken, aan ons verslag gewerkt, gezellig naar de markt, we hebben ons prima vermaakt. Maandagmiddag zijn we samen met Ali (onze vriend die ook mee ging fietsen) naar een traditional healer geweest. Een traditional healer hier is iemand die met behulp van kruiden, planten en allerlei andere dingen zieke mensen geneest van onder andere buikpijn, hoofdpijn, slangenbeten, epilepsie, psychische ziekten, problemen met lopen, etc. Dit is al sinds eeuwen in de cultuur gebakken en traditional healers bestonden hier al voor uberhaupt de Westerse geneeskunde haar intrede vond. Patienten geloven hier heilig in en zijn vaak eerst onder behandeling geweest van een traditional healer voordat ze bij ons in het ziekenhuis komen. Als je je dan afvraagt waarom iemand heel veel gekke littekens heeft (dmv snedes in de huid wordt je van pijn verlost) of waarom er groene stukjes aan je handschoen zitten na het checken van de ontsluiting bij een bevallende vrouw (kruiden tegen baringspijn) dan is het antwoord traditional healer. De weg naar deze healer familie toe bracht ons een uur lang langs prachtige landschappen en natuur, wederom een geluksmomentje, wat zitten we hier mooi. Eenmaal aangekomen werden we hartelijk ontvangen door de healer familie, kregen we een inkijkje in de magie van het healen en hebben we zelfs ‘relax’ kruiden gekocht en een smeerseltje om door iedereen ‘geloved’ te worden. Het was echt een geweldige ervaring in een prachtige setting met lemen hutjes en bananenbomen onder de Afrikaanse zon.
We hebben ze nog niet gebruikt, maar laten jullie uiteraard weten hoe dit afloopt haha.

Alhoewel we zonder het kruidengoedje al erg in de smaak vallen bij de Afrikaanse mannen. Iedereen vraagt op straat random je nummer en ze willen gelijk met je trouwen. Laatst waren we wat aan het drinken in het aan het ziekenhuis grenzende kroegje, toen er een 56 jarige man op ons af kwam, uiteraard dronken net als iedereen, met de vraag of wij niet een nachtje met hem wilden spenderen. Hij was namelijk een ‘great lover’ en kon ons zeer zeker plezieren. Dat we een vriend hadden maakte niet uit, want daarvoor kon je toch gewoon je zonde afkopen in de kerk? We hebben hem vriendelijk bedankt…

Aankomend weekend gaan we iets super tofs doen. We gaan wederom naar Mwanza om daar het vliegtuig te pakken naar Arusha en vervolgens met een mini vliegtuigje de jungle in te gaan op weg naar de Massaai. Dr ien en Dr Marlies into the jungle. To be continued..